Gek

Bumpersticker, vandaag gespot:
Gekheid is erfelijk. Je krijgt het van je kinderen.
Briljant!

Oh oh Servio

Het is net een soap a la Oh Oh Cherso...Maar dan in Italie en de hoofdpersoon heet Servio.
Servio Berlusconi wel te verstaan. De minister-president is weer eens in het nieuws op een manier waarvan minimaal je wenkbrauwen omhoog gaan. Dit keer geen relaties met de maffia, corruptie, of het laten wachten van de complete NATO top vanwege een telefoontje, maar weer eens een heus sexschandaal met minderjarigen. Waarbij Servio het er niet beter op maakt door publiekelijk te melden: ''Ik heb altijd naar mooie meisjes gekeken. Het is beter om mooie meisjes leuk te vinden dan om homoseksueel te zijn''. En vervolgens gaat hij weer aan het werk, wat op dit moment - als je zijn ciritici mag geloven - vooral gericht is op het vergroten van zijn onschendbaarheid, zodat hij ook na zijn politieke leven vrijblijft van vervolging en kan blijven doen wat hij doet.

Wat is dit voor leider? Maar interessanter misschien: hoe kan het dat hij aan de macht blijft? De reacties op internet op de schandalen rondom Berlusconi geven misschien een verklaring. Op nieuwssite Nu.nl zijn de reacties over het algemeen afkeurend. Maar kijk je naar de reacties op Youtube dan valt mij op dat er ook berichten staan als: "mooi man, zou Balkenende ook wel willen maar die durft dat niet". "Zou ik ook doen als ik het geld had", "Italians at least know how to enjoy themselves etc."

Over leiderschap wordt gezegd dat het belangrijk is een voorbeeldrol te vervullen. Blijkbaar doet Servio dat...en het volk krijgt de leider die het verdient.

Met de aanval van voormalig politiek tegenstander Fini ontwikkelt deze Soap zich tot een prachtig Koningsdrama. Daar zijn die Italianen toch altijd goed in geweest. Wordt vervolgd..

Het EGO is de angst er niet toe doen

De bron van de uitspraak "het EGO is niks meer dan de angst dat je er niet toe doet" ben ik even kwijt. Maar wanneer je met dit idee kijkt naar de wereld van te veel verdienende bestuurders, om aandacht schreeuwende politici en overbetaalde voetballers, kun je niks anders dan compassie hebben.

Challenge Day voor Volwassenen?

Op 6 oktober zond de KRO de documentaire “Over de streep” uit. Dit gaat over een bijzonder workshop die wordt gegeven op een middelbare school. De scholieren worden door de Amerikaanse begeleiders aan de hand van allerlei oefeningen uitgedaagd zichzelf en hun emoties bloot te geven. Omdat een veilige omgeving wordt gecreëerd durven leerlingen heftige ervaringen en emoties te delen met elkaar. Vaak is dit voor het eerst. Het effect is prachtig: de leerlingen raken echt in gesprek en vinden steun bij elkaar. Ook ruime tijd na deze workshop geven deelnemers aan dat ze een prettigere sfeer ervaren. Kijk voor de aflevering en meer informatie: http://overdestreep.nl.

Wat ik interessant vind om te weten of dit ook effect heeft op hun schoolprestaties? Een veiliger en prettiger leeromgeving leidt tot meer leren? En wellicht ook op de “prestaties” in hun verdere loopbaan? Bijvoorbeeld als gevolg van een verhoogde emotionele intelligentie? Beiden lijken mij zeer aannemelijk, dus ik hoop dat deze meting volgt.

Maar als je dit toepast op de wereld van volwassen organisaties: hoe goed kennen collega’s elkaar eigenlijk? Wat weet jij nou echt van de mensen met wie je samenwerkt? Hoeveel mensen groeten dagelijks de portier of de koffiedame, of zelfs de directe collega’s op de afdeling zonder te weten wat hem of haar echt beweegt? Zou deze challenge day workshop ook werken met volwassenen? Vinden die het prettig de mogelijkheid te hebben om ervaringen uit hun leven te delen met collega’s. En is dat de “investering” waard, worden medewerkers en organisaties daar beter van? Als ik manager was van een afdelingen zou ik het het proberen waard vinden!