Op 6 oktober zond de KRO de documentaire “Over de streep” uit. Dit gaat over een bijzonder workshop die wordt gegeven op een middelbare school. De scholieren worden door de Amerikaanse begeleiders aan de hand van allerlei oefeningen uitgedaagd zichzelf en hun emoties bloot te geven. Omdat een veilige omgeving wordt gecreëerd durven leerlingen heftige ervaringen en emoties te delen met elkaar. Vaak is dit voor het eerst. Het effect is prachtig: de leerlingen raken echt in gesprek en vinden steun bij elkaar. Ook ruime tijd na deze workshop geven deelnemers aan dat ze een prettigere sfeer ervaren. Kijk voor de aflevering en meer informatie: http://overdestreep.nl.
Wat ik interessant vind om te weten of dit ook effect heeft op hun schoolprestaties? Een veiliger en prettiger leeromgeving leidt tot meer leren? En wellicht ook op de “prestaties” in hun verdere loopbaan? Bijvoorbeeld als gevolg van een verhoogde emotionele intelligentie? Beiden lijken mij zeer aannemelijk, dus ik hoop dat deze meting volgt.
Maar als je dit toepast op de wereld van volwassen organisaties: hoe goed kennen collega’s elkaar eigenlijk? Wat weet jij nou echt van de mensen met wie je samenwerkt? Hoeveel mensen groeten dagelijks de portier of de koffiedame, of zelfs de directe collega’s op de afdeling zonder te weten wat hem of haar echt beweegt? Zou deze challenge day workshop ook werken met volwassenen? Vinden die het prettig de mogelijkheid te hebben om ervaringen uit hun leven te delen met collega’s. En is dat de “investering” waard, worden medewerkers en organisaties daar beter van? Als ik manager was van een afdelingen zou ik het het proberen waard vinden!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten